Ik zie een giechelende man voor mij. Hij giechelt en hij giechelt, bijna als een klein meisje.blog-thijs En waarom? Omdat hij zojuist een jongen met krullen ‘poedel’ kon noemen, zijn lach is vermakelijk en aanstekelijk. Zo een lach waar je zelf ook om gaat lachen, ook al is de grap soms ver te zoeken. Deze man met zijn vermakelijke en aanstekelijke lach cijfert zichzelf vaak weg, hij staat liever op de achtergrond.

Jarenlang stond ik ook op de achtergrond. Ik werkte langere tijd als theatertechnicus, een ‘back-stagebaan’ kan je wel zeggen. Ook nu ik als fotograaf bij evenementen werk is het vooral een ondersteunende baan. Veel mensen begrijpen niet het gevoel dat ik heb als ik alles backstage fijn regel. Hoe vaak is de vraag wel niet naar mijn hoofd geslingerd of ik zelf niet wou acteren en of ik zelf al niet op de foto stond. Nee en daar ben ik trots op! Ik vind het fijn om daar te staan, achter de schermen, om iets neer te zetten wat mooi wordt door mijn werk, achter de schermen. Ik probeer daarin iets wat mooi is nog mooier te maken. Of zoals een goede vriend wel is zei over mijn foto’s ‘ordinary becomes extraordinary.’ Ik straal daar achter mijn lichttafel of camera, ik straal niet als ik zelf op het toneel sta.

In mijn hoofd hoor ik die man weer giechelen, zojuist heeft het zusje van de jongen, de jongen een tik verkocht. Waarom? Omdat de giechelende man het grappig vond. De jongen schrikt zich rot maar kan er ook weer enorm om lachen, door dat gegiechel, die ontwapenende lach. Deze giechelende man heeft jaren lang, 18 jaar, zich ingezet voor een site, een levenswerk. Ook al staat deze man vaak achter de schermen, hij is het boegbeeld van kamkrant en daar hoort wat erkenning bij. Die erkenning kreeg hij in een talkshow, meerder afscheidsblogs en straks in een grote fles prosecco. Die erkenning cijfert hij zelf vaak aan de kant, hij cijfert ’t naar achter de schermen. Hij giechelt het naar achter de schermen. Nu is het een mooi moment om van achter de schermen, voor de schermen te staan.

Lieve giechelende man, lieve Kammie,
Wat mag jij trots zijn op jezelf met de prestatie die jij hebt geleverd. Jouw kindje is groot geworden en gaat uit huis. Jarenlang heb jij je ingezet voor een site die het ‘gaynieuws’ in Nederland vertelde. En of dat nou een doodnormale reportage van de GayPride was, een gigantisch fout roddeljournaal of een blog waarmee je een discussie op gang bracht. Jij was er met je site, jouw kindje. Ook al deed je dat niet in je eentje, jij was die giechelende man achter de schermen die het kindje aan het sturen was. Daar mag jij verdorie nu wel eens verduveld trots op zijn! Ook wil ik jouw bedanken voor het vertrouwen die jij mij gaf toen ik zo nu en dan ook dat kindje vasthield. Maar bovenal wil ik jou bedanken voor dat eeuwige gegiechel van je, dat ik die giechelende man een vriend kan noemen.

Het kindje gaat uit huis, het gegiechel duur voort.
Dit was die jongen, die poedel, voor die giechelende man, uit.